تاملات سینمایی

هیچ فیلمی مانند راننده تاکسیِ اسکورسیزی، تا آن زمان، هرج‌‏ومرج زندگی خیابانی را در نیویورک دهۀ هفتاد چنین به تصویر نکشید، و تماشاگران با تشخیص این موضوع از آن لذت می‌‏بردند. پیش از آن، خشونت و نومیدی و زشتی و کمدیِ احمقانه هرگز با چنین شور و دقتی در فیلمی هالیوودی به تصویر کشیده نشده بود. فیلم حال‌‏وهوای واقع‌‏گرایانه‌ای داشت که احساسش می‌‏کردیم زیرا به درستیِ آن پی بردیم.
تنها بار دیگری که این سطح از اصالت و درستی چیزی را در کنار تماشاگران کارسون توئین سینما و در حال تماشای فیلمی که روی پرده پخش می‌‏شد احساس کردم هنگام دیدن فیلم مَک بود.
راننده تاکسی، قبل از رسیدن به نقطه اوج خود و آن صحنه تیراندازی نهایی، قسمت‌‏هایی داشت که تماشاگران به آن‌ها واکنشی جدی نشان دادند.
از همان ابتدا تماشاگران فکر می‌‏کردند تراویس آدمی کله‌شق و خل‌‏وضع است. آن‌ها او را مضحک می‌‏دیدند و هرچه فیلم بیشتر پیش می‌‏رفت، تراویس را مضحک‌‏تر نشان می‌‏داد و به نظرمان بامزه‌‏تر می‌‏نمود. اما فکر نمی‌‏کردیم او فقط خل‌‏وضع باشد؛ گمان می‌‏کردیم تراویس بیکِل موجودی ابله نیز باشد.