مولودی

مری: اما وقتی من بچه بودم همه چیزو مقرّر فرض میکردم،
از جمله حماقت بزرگترا‌‌ ــــ
تو دنیای دیگه‌‏ئی سر میکردن، که ربطی بم نداشت.
امروزا، بسختی طاقتشونو میارم.
همیشه مسلّمه براشون باید خوش باشی
درست همون لحظه‌‏ئی که یکباره آگاهی
از وصله‌‏ی ناجور بودن، از زیادی بودن.
ولی چرا باید از مشکلاتِ پیشِ پاافتاده‌‏ی خودم حرف بزنم؟
به نظرت لا بُد سخت مبتذل میان.
صرفا نومیدی روزمره‏س.
هری: چیزی که نمیتونی بدونی:
انهدام یکباره‌‏ی همه انتخابها،
سقوطِ نامنتظرِ سدِ آهنی.
نمیدونی امید یعنی چی، تا از کفَش داده باشی.
فقط میدونی امید نداشتن یعنی چی:
نمیدونی یعنی چی امیدو ازت بگیرن،
یا که پرتش کنی دور، تا بپیوندی به سپاهِ نومیدا
بجا نیاورده توسط دیگران، گرچه گهگاه توسط همدیگه.