پشت پرده داستان (تاثیر قدرتمند منحنی تحول شخصیت)

وقتی نویسندگان شخصیت‌‏ها را با هدف «دوست‌‏داشتنی بودن» پرداخت ‏می‌‏کنند، ویژگی‌‏های آن‌‏ها جنبۀ آرمانی به خود می‌‏گیرد. به ‏طور ‏مثال، اگر در مسیر دستیابی به هدف پیرنگ، لازم باشد که شخصیت اصلی، غولی را از پای درآورد (یا سفینه‌‏ای راه‌‏گم‌‏کرده را به مقصد برساند)، آن‏گاه پروتاگونیست باید شجاع‌‏ترین شخصیت ممکن را به نمایش بگذارد. اگر پای حل‏ کردن یک معما یا پیدا کردن راز یک جنایت در میان باشد، پروتاگونیست باهوش‌‏ترین فرد ممکن خواهد بود؛ و در یک داستان عاشقانه هم، شخصیت اصلی علاوه بر داشتن چهره‌‏ای بی‌‏نظیر باید مهربان، همدلی برانگیز و به طرز عجیبی دوست‌‏دار تمام حیوانات خانگی باشد! در چنین شرایطی، موفقیت به مصنوعی‌‏ترین ویژگی‌‏های شخصیت وابسته است: زیبایی، هوش و هیکل، همچنین باهوش‌‏ترین، سریع‌‏ترین، قوی‌‏ترین و جذاب‌‏ترین فرد پیروز میدان خواهد شد؛ به ‏عبارت ‏دیگر، تمام ویژگی‌‏هایی که بیشتر ما فاقد آن‌‏ها هستیم. بنا‌بر‌این اگر در زندگی به موفقیت‌‏های قهرمانان دست پیدا نمی‌‏کنیم پس حتما مشکل از خودمان است! ما به اندازۀ کافی زیبا، قوی، باهوش و… نیستیم.
در نقطۀ مقابل، ببینید که مخاطبان چطور به شخصیتی مثل فارست گامپ واکنش نشان می‌‏دهند. او با وجود ضعف‌‏های جدی فکری، همچنان در دید مخاطب یک قهرمان است. البته این به این معنا نیست که پس از تماشای فیلم آرزو می‌‏کنیم که ای‌‏کاش بهرۀ هوشی ما هم پایین بود، بلکه درمی‌‏یابیم آنچه به عقیدۀ ما نقطه‌‏ضعف است، می‌‏تواند سرچشمۀ یک حرکت قهرمانانه باشد. در چنین رویکردی، بعیدترین انسان‌‏ها هم، مانند اسکار شیندلر، می‌‏توانند تا مقام یک قهرمان ارتقا پیدا کنند؛ تنها کافی است که در‏های قلبشان را به روی دیگران باز کنند.