روندهای بنیادین در دانش زبان

طی پنج دهۀ گذشته، به تدریج کشف شده است که جهانی‌های بسیار مهمی در الگوهای واجی و دستوری زبان‌های گوناگون وجود دارد و مسلم شده است که در هیچ یک از زبان‌های موجود جهان صفت ساختاری خاص وجود ندارد که با استعداد ذاتی کودک در فرایند گام‌به‌گام فراگیری زبان در تضاد باشد. زیست‌شناسان زبان را ویژۀ نوع انسان می‌دانند و معتقدند که کودک از گرایش و تمایلی ذاتی برای فراگیری زبانِ محیط خود برخوردار است؛ به گفتۀ گوته «هرکس آنچه را می‌آموزد که می‌تواند» و درک هیچ یک از قوانین واژگانی و دستوری خارج از توانایی کودک نیست. این مسئله که استعداد مادرزادی کودک در فراگیری زبان بزرگ‌ترها و انطباق با آن، تا چه حد می‌تواند به معنای ذاتی بودن جهانی‌های زبان باشد، هنوز در سطح نظریه‌پردازی باقی مانده و پاسخ نیافته است. ولی به هر حال بدیهی است که الگوهای اکتسابی و وراثتی در ارتباط نزدیک با یکدیگرند، بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و مکمل هم‌اند.