زبان و ذهن

دانش نهایی زبان کودک آشکارا به مراتب فراتر از داده‌هایی است که در اختیار وی قرار می‌گیرد. به عبارت دیگر، نظریه‌ای که کودک، به هر طریقی، پدید می‌آورد، دارای میدان پیش‌بینی‌ای است که داده‌های بنیادین‌اش، بخش ناچیزی از آن را تشکیل می‌دهد. کاربرد عادی زبان، خصلتا متضمن جملات جدید است که تطابق و شباهتی جزءبه‌جزء با اندوخته‌های تجربی کودک ندارند. علاوه بر این، هر زبان‌آموز عادی نیز، علی‌رغم تفاوت‌های فراوان در تجربه و توانایی، وظیفه‌ی ساخت این نظام را به نحوی بسیار مشابه انجام می‌دهد.